مجدالدین محلاتی فرزند علامه فقیه آیتاللَّه العظمى حاج شیخ بهاءالدین محلاتى، فرزند عالم جلیل حاج شیخ جعفر محلاتى از علماء بزرگ و معروف استان فارس و بالاخص شیراز است كه در سال 1304 شمسي در نجف اشرف به دنيا آمد. وي در خدمت پدر بزرگوارش به شيراز آمد و در بيت شريف محلاتي كه سابقه سيصد ساله دارد پرورش يافته و مقدمات و دروس جديد را خواند. سپس در سال 1325 شمسی در سن 20 سالگي به قم عزيمت نمود و دروس سطوح عاليه را در خدمت حضرات آيات حاج شيخ مرتضي حايري يزدي و سيدمحمدباقر سلطاني طباطبايي, سيدزينالعابدين كاشاني, علامه سيدمحمدحسين طباطبايي, ميرزامحمد مجاهد تبريزي, شيخ محمدعلي كرماني استفاده كرد. آنگاه در درس خارج آيات عظام سيدمحمد محقق داماد و امام خمینی (ره) و سيدحسين بروجردي شركت و بهرهمند شد. وي همچنين شرح تجريد را از آيت الله سيداحمد خوانساري فرا گرفت. ايشان پس از فوت آیت الله بروجردی در سال 1340 شمسی به شيراز بازگشت و به خدمات ديني از اقامه جماعت و ترويج دين در مسجد مولا و نيز مسجد وليعصر(عج) كه از آثار خير خودشان است، مشغول شد.
آيت الله محلاتي به سبب اعتراض و روشن كردن افكار مردم به ويژه نسل جوان، به جنايات رژيم شاه از طرف دولت بازداشت و به ايرانشهر بلوچستان و زاهدان تبعيد شد. وي پس از چندين ماه آزاد و در قيام پانزده خرداد 1342 با پدر بزرگوارش آيتالله حاج شيخ بهاءالدين محلاتي، هدایت مردم شیراز را به عهده گرفتند. وی پس از این قیام به همراه پدر بزرگوارش و خطيب توانا سيدمجدالدين مصباحي دستگير و به زندان ارتش تهران برده شد. آیت الله محلاتي پس از آزادي به شيراز بازگشت و دوباره به خدمات ديني و اجتماعي از قبيل امامت در مسجد حضرت ولي عصر و تدريس در مدرسه خان و گفتن تفسير قرآن و تنوير افكار روشنفكران و نسل جوان پرداخت. از خدمات اجتماعي ايشان ميتوان از بنا و تعمير مساجد در شيراز و حومه آن، تأسيس درمانگاه «وليعصر» كه براي بينوايان و مستمندان نام برد. اين درمانگاه تاكنون هزاران بيمار را به رايگان معالجه و مداوا كرده است. آيت اللَّه مجدالدین محلاتي بارها به كشورهاي اروپايي و آمريكا سفر كرد و با بيان شيوا و منطق زيبايش، مردم را با مباني اسلام آشنا ساخت. داماد معظم ایشان، جناب حاج سید حسین مدرسى است كه از افاضل آقازادگان حوزه علمیه است كه در دانشگاه پرینستون آمریكا مشغول به تدریس و خدمات دینى مىباشد. آيتالله مجدالدين محلاتي روز بیست ودوم خرداد ۱۳۷۹ به رحمت ایزدی پیوست و در حیاط مدرسه ولی عصر شیراز (که خود بنا نهاده بود) در خیابان دستغیب به خاک سپرده شدند.
آثار علمى و باقیات الصالحات که از ایشان به جای مانده است به شرح زیر می باشد:
1-تفسیر بعضى از سور قرآنیه. 2- ترجمه كتاب (ثم اهتدیت) دكتر تیجانى تونسى. 3- ترجمه كتاب كونوا مع الصادقین دكتر تیجانى. 4- درس عقاید براى دانشگاهىها. 5- تأسیس خیریه اسلامیه در سال 1343 شمسى. 6- تأسیس مدرسه حضرت ولىعصر در خیابان نمازى نو (شهید دستغیب). 7- تأسیس كتابخانه مدرسه امام عصر (ع) كه بیش از بیست هزار جلد كتاب دارد.