کتاب «موتور سوار چمران»، خاطرات سیدعباس حیدر رابوکی از تیم موتورسواران شهید چمران در ستاد جنگهای نامنظم را روایت می کند. این کتاب به قلم نویسنده جوان حمیدرضا جوانبخت می باشد که دو سال اول جنگ (تا آزاد سازی خرمشهر) را از زبان سید عباس روایت می کند. سید عباس که اصلا در فاز انقلاب و جنگ نبود، با دعوت شهید چمران در پیست موتوری سواری گیشا، به جبهه های جنگ می رود. سید عباس خاطرات خود و دوستان موتور سوارش را که اصلا ظاهری مذهبی نداشتند، از آغاز جنگ بیان می کند. این کتاب درباره چمران نیست؛ اما شناخت بسیار خوبی از او به دست میدهد و همچنین خاطرات پراکنده زیادی هم از مقام معظم رهبری در دفاع مقدس بیان می کند.
بخش زیادی از کتاب در مورد شهید ایرج رستمی، یار قدیمی چمران، می باشد که به نظر می رسد در این سال ها در مورد معرفی این شهید کوتاهی شده است. عباس رابوکی به عنوان یک جوان تهرانی خیلی صادقانه سلوک شهید ایرج رستمی را بیان می کند. در بخش های دیگر کتاب، خاطرات شهید علیرضا ماهینی از استان بوشهر بیان می شود. سید عباس خاطرات زیادی از بچه های تهران که شهید شدند (مثل محسن اله داد، محسن طالب زاده، ناصر فرج الهی، رحیم شاهسوند و …) را در این کتاب بیان می کند. همچنین خاطراتی از همسر لبنانی شهید چمران و رزمندگان لبنانی که همراه با شهید چمران به ایران آمده بودند، نیز در این کتاب بیان می شود که بسیار جالب می باشد.
مهم ترین نکته این کتاب این است که بیشتر روایت از جبهه ها، را افرادی بسیار مذهبی با دغدغه انقلابی بیان کردند. اما این کتاب خاطرات کسی است که فقط عشقش موتورسواری بوده است و اصلا در فاز انقلاب نبوده است. حتی موقع ورود امام خمینی رحمت الله به تهران هم به بهشت زهرا نمی رود. خواننده با مطالعه این کتاب با حال و هوای جوانان دهه 40 و 50 هم آشنا می شود. سید عباس رابوکی با صداقت داستان هایش را بیان می کند و دنبال ظاهرسازی و ریاکاری نمی باشد. بعد از فتح خرمشهر، سید عباس که مجروح هم شده بود، دیگر به جبهه نمی رود. در سالهای بعد از جنگ هم اصلا سراغ بنیاد شهید برای گرفتن جانبازی اش نمی رود و 489 روز حضورش در جبهه را هم برای رفقایش گذاشت.
این مدل کتاب های دفاع مقدس که مخصوص به شهید خاصی نمی باشد، اما خاطرات تعداد زیادی از شهدا را روایت کند، بسیار با ارزش می باشد. این کتاب در 619 صفحه چاپ شده و به نسبت کتاب قطوری محسوب می شود، اما تک تک صفحات کتاب ارزش خواندن دارد.